همیشه بر این باور بودم که روزمرگی بزرگترین آفت زندگی انسان است. دچار یکنواختی شدن و در جا زدن باعث فرسودگی روح و جسم می شود. خیلیها معتقدند که زندگی انسانها پر از نشانه هاست. اما بیشتر آدمها بدون اینکه نشانه های زندگی خود را درک کنند و یا به ندای درونشون گوش کنند می میرند و می روند. بدتر ازآن شرایطی هست که نشانه ها را در اطراف خودت ببینی اما نتوانی بین آنها رابطه ای برقرار کنی یا در جهتی که آنها هدایتت می کنند قدم برداری. یعنی محدود در زمان و مکان و جبر شرایط باشی.

اتفاقاتی در زندگی هر کس رخ می دهد که کاملا غیر منتظره هستند و گاه  مسائلی برای انسان  آشکار می شوند که کاملا غیر قابل پیش بینی بوده اما حرفهای زیادی برای گفتن دارند. دریافتن این نداها و پیامها، وقتی کاملا واضح و آشکار هستند کار سختی نیست. اما گاهی این نشانه ها آنچنان در لفافه پیچیده اند که برای درکشان باید به ذهن فشار زیادی  آورد. مثل برخی خوابها...

درک بعضی خوابها و پیامی که می رسانند کار بسیار دشواری است. به خصوص خوابهایی که در طی زمان تکرار می شوند. این نشانه ها همه در جهت پیش برد زندگی بشر دست به دست هم می دهند و یکنواختی را از زندگی او می زدایند اما متاسفانه به دلیل غیر قابل درک بودن بیشتر آنها روزمرگی به سراغ انسان می آید و او را در یک سردرگمی بی انتها گرفتار می کند.

هوای سرد و بارونی و روزای کوتاه که همه دست به دست هم می دن و دلتنگی برای روزای بهاری و تابستونی رو بیشتر می کنن. جالبه که حتی آمار مرگ و میر هم تو پاییز و زمستون بیشتره.

این رخوت و افسردگی الان مدتیه که گرفتارم کرده. دعا کنید زودتر خودمو جمع و جور کنم. حوصله ی خودمم ندارم....

امشب شب زیباییه. شاید یک شب تکرار نشدنی. دارم فکر می کنم آیا اینا همه تصادفه؟ شاید به قول پائولو کوئلیو اینا همه نشانه باشن. اما کمتر کسی درش دقت می کنه. ۰۸/۰۸/۸۸ تولد هشتمین اختر. جالبه. اما هر چی بهش فکر می کنم نمی تونم رمز و رازی رو که در این تاریخ مخفیه کشف کنم.

دلم گرفته. امشب انگار ۱ چیزیم هست. نمی خوام بخوابم. نا آروم و بی تابم. حالا بگذریم که ۱-۲ روزیم هست که باز از خدا قهریدم . آخر سرم خودم باز باید برم منت کشی

ولی خلاصه یه چیزیم هست. نمی دونم چمه. دلم می خواد زار بزنم. داد بکشم اما حیف که همه خوابن. با این وجود فریادهام به گوش کسی نمی رسه.

بعد از بازگشتم از مشهد سرما خوردگی دست از سرم برنمی داره . حسابی کلافه م کرده. برای همینم مدتیه که دست و دلم به نوشتن نمی ره. شاید هم علت دیگه ای داشته باشه مثل یادآوری خاطرات تلخ سال گذشته و ...

پیشاپیش سالروز ولادت امام هشتم علی ابن موسی الرضا رو به همه ی شما دوستان عزیزم تبریک عرض می کنم.

هر انسانی در زندگی جرمهایی مرتکب می شود و من مدتی ست فهمیده ام که بزرگترین جرم من در زندگی باور کردن بوده است. هرگز خودم را به خاطر این خطای نابخشودنی عفو نخواهم کرد....

مدت زیادی نیست که باهاش آشنا شدم. فکر کنم پارسال همین موقع ها بود. هیچ آشنایی قبلی باهاش نداشتم و کاملا اتفاقی شاهد گفتگوی ۲ تا از همکارام درباره ی اون بودم و کنجکاوی وادارم کرد تا راجع بهش بیشتر پرس و جو کنم و انگار کار خدا بود که راه رو برای آشنایی با این پنجره ی امید باز کرد.

الان ۱ سال از روی اون قضیه می گذره و دوست داشتم بعد از اینکه امتحانش رو پس داد راجع بهش با دوستان عزیزم ( به خصوص عده ای که مشکلات جسمی دارن) صحبت کنم.

احتمالا کم و بیش درباره ی درمان هومیوپاتی ( همانند درمانی) شنیده اید و اینکه در کشورهای پیشرفته ای همچون کانادا به عنوان یک شاخه ی بسیار پرطرفدار از طب شناخته شده. اما متاسفانه به دلایلی ناشناخته این طب در کشور ما مورد بی مهری واقع شده و پزشکان زبده و کارآمد ما که در این زمینه فعالیت می کنند از حمایت چندانی برخوردار نیستند.

در مورد کم و کیف روش درمان چیز زیادی نمی دونم و متاسفانه توضیحات تخصصی که در اینترنت راجع به این طب نوشته شده از حدود درک من بالاتر بود. همینقدر می تونم بگم که در کنار درمان خاص بیماریم و تزریق هفتگی- درمان هومیوپاتی کمک شایانی در پیشرفت بهبودی من داشت و در طی یکسال گذشته هم به لحاظ جسمی و هم روحی تاثیرات بسزایی در وجودم گذاشت.

این روش درمان که پایه گذارش " دکتر ناصری" هستند هنوز در میان مردم ما جا نیفتاده و تنها افرادی که خود تجربه ی این درمان را داشته اند می توانند گواهی بر معجزه آسا بودن آن باشند.

روشی که قادر به درمان هر نوع بیماری هست و همچنان که قبلا هم گفتم من و تمام آشنایانم از اون نتیجه گرفتیم.

امیدوارم که این آشنایی مختصر بتونه برای شما دوستان و خوانندگان عزیزم مفید واقع بشه.

پی نوشت برای نسای نازنینم: می دونم که از خوندن درباره ی وبلاگم ناراحت می شی و دوست داری که همه جا منو در اوج توانایی ببینی و از من خواستی که قسمتی رو که راجع به بیماریم هست حذف کنم اما اینو بدون که بدون داشتن یک بیماری همه توانا هستن مهم اینه که با داشتن بیماری بتونی خودتو در اوج نگه داری و به دیگران امید بدی. کاری که به لطف خدا من دارم می کنم. دوستت دارم گلم....

دوستان عزیزم من برگشتم

از اظهار لطف همه ی شما که چه در عمومی و چه خصوصی برام نظر گذاشته بودید بی نهایت سپاسگذارم

در این چند شب و روز در کنار حرم ملکوتی ثامن الحجج این بنده ی ناچیز نایب الزیاره ی همه ی دوستانی بود که التماس دعا کرده بودند 

امید که خداوند متعال به حرمت شهید خراسان حاجات مشروعه ی همه ی دوستان عزیز را برآورده کند انشاا... 

پ.ن: ۱-۲ تا پر کفتر با خودم آوردم تا گرو نگه دارم. خودش اومد افتاد جلو پام...

آقا جون! از کبوترهای حرمت دلم فقط یه چیزو یاد گرفته اونم بال بال زدنه برای تو

اما اونا دیگه چرا برات بال بال می زنن؟ اونا که صبح تا شب در رکاب تو ان و روزشون رو در حرم امن تو به شب می رسونن...

شاید می خوان مایه ی دلگرمی مسافرای غریبی باشن که تو صحنهای حرم مبارکت می لولن و هر کدوم دردی تو دلشون دارن و اومدن یکی از عزیزترین بنده های اوستا کریمو واسطه کنن تا خدا به حرمت غربت بنده ی عزیزش اونارو دست خالی راهی نکنه.

آقا جون! هر چی بیشتر میام زیارتت بیشتر باهات انس می گیرم و دیگه غریبی نمی کنم تا در حضورت شرم داشته باشم و بغضامو فرو بخورم. موقع خوندن " امین الله" حضورت رو در کنارم بیشتر حس می کنم. تو شاهد بیشتر غصه های من بودی و تو رو برای خیلی چیزا گواه گرفتم.

آقا جون بازم دارم میام تا از بوی معنویت و خلوص نمازهای جماعت حرمت ریه هامو پر کنم و با دست پر برگردم.

یا ضامن آهو! دارم میام...

چند روزی  در جوار بارگاه ملکوتی  ثامن الحجج نایب الزیاره ی همه دوستان خواهم بود.

یا حق

سالهاست که روز اول مهر تلنگری دوباره بهم می زند تا یادآوری کند که به چه سرعتی از تونل زمان در حال عبوریم و این سرعت به قدری زیاد است که گاهی حتی فرصت تفکر را هم از ما می گیرد و ما فقط بهت زده آدمها و رویدادهای اطرافمان را نگاه می کنیم و اگر مجالی باشد به یاد فرصتهای از دست رفته ای می افتیم که دیگر برگشتی ندارند. کسانی که آرزو می کنیم که ای کاش بودند و حالا نیستند و فرصتهایی که ای کاش دوباره تکرار می شدند اما دریغ..

یا حتی به فکر برنامه هایی می افتیم که دلمان می خواست برای بهبود زندگی خود و اطرافیان انجام دهیم اما هیچگاه نتوانستیم و به مرور از محقق کردن آنها فاصله گرفتیم.

کاش هنوز تنها تکلیف زندگیم حفظ کردن شعرهای کتاب فارسی اول ابتداییم بود

عید رمضان آمد و ماه رمضان آخر شد               صد شکر که این آمد و صد حیف که آن آخر شد

 یادمه سال اول دبیرستان بودم. ماه رمضان اون سال از قم تعدادی مبلغ به شهرهای مختلف اعزام شده بودند و یکی از آنها هم طی ماه رمضان برای برگزاری نماز ظهر به مدرسه ی ما دعوت شده بود. هر روز ظهر 30 – 45 دقیقه سخنرانی و موعظات به یاد موندنی ایشون به قدری زیبا و ناثیرگذار بود که با استقبال گسترده ای از طرف بچه ها و حتی اولیائ دانش آموزان مواجه شد تا جاییکه جلسه ای جداگانه هم برای اولیائ دانش آموزان ترتیب دادند.

مهمترین چیزی که در ذهن من موند و باعث شد که هر سال در وداع با ماه ضیافت خدا برای ایشون دعا کنم، آشنا شدن با دعای عید فطر و عیدی خواستن از خدا بود. مساله ای که من تا اون سال ازش اطلاعی نداشتم و بعد از اون سال در شب عید فطر و لحظه ی اذان مغرب حاجاتم رو یا به اصطلاح عیدی م رو از خدا خواستم و هیچ وقت هم دست خالی برنگشتم.

امید که امسال هم خدا حرف دلمون رو بشنوه و دست خالی از خونه ش راهیمون نکنه.

ضمن تبریک این عید بزرگ و آرزوی قبولی طاعات و عباداتتون از همه ی شما دوستان عزیزم التماس دعا دارم.